پ.ن :

پله پله تا اعدام ....

پ.ن :

افکار خسته ی من شبی به گور خواهد خفت !

حاج مسخره ترین آقای ماست

آیتِ او ...

ا

پ.ن :

ا

پ.ن :

در این دم زنده زنده گور خواهی برایم

من زنده خواهم تورا از شوق این دم

پس کم ,

بخواب و بیدار باش , به خوابم ...

کو  آن زیر بغل

که بود با تیغ غریب

کو آن چنگٍ کوچکٍ کودک من ؟

که بود چون من, غمین

کیست آن خفته به راهم

که گرفت دست به پایم

بگریست ؟

گُل خیال باغبان بود

خیاری بود دستش

چمن ها را هرز بودند

هرس هم با خشم

از ترس درآوردن جفت چشم

ناز نفس آن زنٍ نفس زنان را

صیغه نامید

که میگویم با تو کیست آن :

روزی ز سوراخی درآمد بادی

به شروع ویرانی این آبادی

چند میخواند پنج را ؟

هفت ؟

امان از بی سوادی

امان از نادانی

پدرانمان, پدرانمان در آوردند

که اکنون بغض می باید

واژه ی آزادی ....

پ.ن :

و ترس میباید از نوشتن ...

و لرز ... در وجود صاحب قلمان

امان از نادانی... امان از بیکاری

ا

مار گزیده لب یارم

Marlboro بر لب و آبم نوش جانش

چون نمیدانم که شاید

 او گزیده لب مارم

یا که مارم لب یارم

چون گلی تو

من چو خارم

سحری تو

شام تارم

غرق آواز و سه تارم

عشق آن ریل و قطارم

گل بوسه را بکارم

جامه ات زیر بکشانم

کوه نرمی بفشارم

و خدا را به تماشا بنشانم ....

پ.ن :

بازم میخوای فحش بدی ؟ 

باید بگم :

پیر مغان حکایت معقول می کند

معذورم ار محال تو باور نمیکنم ... 

ب

ب

گر بر فلکم دست بدی چون یزدان

برداشتمی من این فلک را ز میان

و از نو فلکی دگر چنان ساختمی

کآسوده به کام دل رسیدی آسان

ت

گویند کسان بهشت با حور خوش است

من میگویم که آب انگور خوش است

این نقد بگیر و دست از آن نسیه بدار

کاواز دهل شنیدن از دور خوش است

عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت

که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت

من اگر نیکم و گر بد تو برو خود را باش

هرکسی ان درود عاقبت کار که کشت ...

<حافظ>

میخوام به قولی که خودم به خودم دادم وفا کنم

 و اول هر پست یه چیزی از خودم بنویسم :

(هرچی حتی اگه ... بود) ! !

شاید شه خوبانم چیند گل امیدم

من پادشه عشقم از غم نهراسیدم

باشد که شوم روزی سرگشته و حیرانی

تا دوست بُود آبی , من آتش قلیانی

آندره ژید نويسنده بزرگ معاصر فرانسه :

ناتانائل بايد مرگ را پذيرفت و مرد  !

 حال چه اهميتي دارد که کجا و چطور.

 وقتي قرار است که نباشي، در کجا بودن مرده‌ات چه فرقي مي‌کند؟!»

«مائده‌هاي زميني آندره ژيد»

امروز تو را دسترس فردا نيست

و انديشه فردات به جز سودا نيست

ضايع مکن اين دم ار دلت بيدارست

کاين باقي عمر را بقا پيدا نيست

 <خیام>

ناتانائل، برايت از لحظه‌ها خواهم نوشت.

 از نيروي جادويي حضور لحظه‌ها خواهم گفت.

 از ارزش و قدرت لحظه‌اي از زندگي که حتي توان نفي مرگ را نيز دارد،

 برايت خواهم سرود.

 ناتانائل، به گذشته و آينده بي‌اعتنا باش و «دم» را دوست بدار.

 چرا که گذشته در «آن» مي‌ميرد و آينده هم در حسرت رسيدن به

«حال» است،

پس براي اينکه در ترس از مرگ و در حسرت به سر نبريم،

بايد در حضور لحظه‌هايمان با تمام عشق زندگي کنيم.»

«مائده‌هاي زميني آندره ژيد»

این یک دو سه روز نوبت عمر گذشت

چون آب بجویبار و چون باد به دشت

هرگز غم دو روز مرا یاد نگشت

روزی که نیامده ست و روزی که گذشت

 <خیام>

شخصيت «ناتانائل» در مائده‌هاي زميني :

 به عنوان همسفر، همدم و همراز ژيد همانند حضور «ساقي» در

اشعار خيام و حافظ است

 که ژيد با او درد دل مي‌گويد و از او عشق مي‌گيرد.

اين کوزه چون من عاشق زاري بوده‌ست

در بند سر زلف نگاري بوده‌ست

اين دسته که بر گردن او مي‌بيني

دستي است که برگردن ياري بوده است.

 <خیام>

حافظ براي ژيد در کتاب «مائده‌هاي زميني» منبع الهام و الگوي تمام و

کمال بوده است

 و خطوط مشخص و برجسته شعر و ادب فارسي را به خوبي مي‌توان

در اين اثر پيدا کرد

و ژيد با الهام از حافظ و خيام در مائده‌هاي زميني خود اين چنين

مي‌آورد که:

«من از گناه پاک و منزه نمي‌شدم، مگر آنکه هيچ کاري نمي‌کردم.»

«ناتانائل، من ديگر به گناه اعتقاد ندارم، چون من «عشق» را مي‌شناسم.»

«مائده‌هاي زميني آندره ژيد»

به خاک حافظ اگر يار بگذرد چون باد

ز «شوق» در دل آن تنگنا کفن بدرم.

«حافظ»

 ناتانائل بايد که عشق به هر چيز در توبه «مستي» بدل گردد تا از دام غم و اندوه رها شوي.

«مائده‌هاي زميني آندره ژيد»

مي‌ام ده مگر گردم از عبيب پاک

برآرم به عشرت سري زين مغاک

بيا ساقي آن مي که حال آورد

کرامت فزايد کمال آورد

به من ده که بس بيدل افتاده‌ام

وزين هر دو بي حاصل افتاده‌ام ...

«حافظ»

اتل متل توتوله میخونمون شلوغه

شراب ناب میاریم.. غمو کنار میزاریم

پیک میزنیم و شادیم... گل در میان خاریم

عمو زنجیر باف زنجیر منو بافتی تو گردن انداختی

تو زندگیت باختی ...شراب واسم ساختی ؟

بابا اومده... چی چی آورده ؟

آبجو و پسته ؟

با صدای چی ؟  هان ؟

.

.

لا لا لا لا

حالا یالا

بزن بالا

....

آه ای ساقی ..

آه آه آه

 اووووه

وای ی ی

 ساقی ساقی ساق.. سا..س س

هیس ..

یواش.. آروم .. آ آ آ ...

 اوخ یواش... کم کم ....

سردمه ساقی..

 ودکا میخوام

. ویسکی نه 

 الان فقط ودکا

یواش درد داره

 آخ.. آخ   .. اخ ...

 اومد ؟

پ.ن :

 گاهی مغز عادت میشود.

جدی نگرفتن برخی از حرف ها گاهی شاید خوبه ...

بهمن با اون قد کوتاهش تکیه داده به جام ویسکی و

 مث یه مرد ...

 راس راس داره تو چشای من نگاه میکنه و

 از کلش  دود بلند میشه و میگه :

جوونم جوونای قدیم ..

 عشقشون عرق سگی و لوطی بودن و مزشون...

 خاک پای رفیق..

این بچه قرتی آ که آبروی مردونگی رو بردن..

 عشق به عرق که هیچی..

ویسکی شون هم میکس میشه با

دلستر و  آب  و سون آپ و سودا و پپسی و ....

مزشونم چیپس و ماست و پفک و آلو و آب پرتقال ..

 خلاصه هرچی باشه تو یخچال...

من بهش میگم :

 بهمن جان تو این ۲ پک زندگیت چرا اینقدر غصه میخوری ؟

نگاه کن وینستون اون گوشه خوابیده

.. هیچی نمیگه ها.. خارجیه ها .. زیادم کام نمیده ها

در تکمیل حرف من  میگه:

 دلشم به حالتون نسوخته ها..

 ما که سوختیم پاتو خاکستر شدیم بچه قرتی ...

(شیرچه تو جا سیگاری) (گور دسته جمعی سیگارها)

.

از حق نگذریم راس میگه ها ...

یه روزی بود :

 قداست داشت جمعی که واسه مستی جمع بود.

سیگار دست لوطیا سنگین بود...

مزه خاک بود و مرد از نامرد سوا

خاک و ناموس حرمت داشت به خدا

خلاصه اینجوری نبود...

ما هم فقط میتونیم گاهی ادای اونارو در بیاریم .

پس  وسلام ....

کنار آب و پای بید و طبع شعر و یاری خوش

معاشر دلبری شیرین و ساقی گلعذاری خوش

الا ای دولتی طالع که قدر وقت می‌دانی

گوارا بادت این عشرت که داری روزگاری خوش

هر آن کس را که در خاطر ز عشق دلبری باریست

سپندی گو بر آتش نه که دارد کار و باری خوش

عروس طبع را زیور ز فکر بکر می‌بندم

بود کز دست ایامم به دست افتد نگاری خوش

شب صحبت غنیمت دان و داد خوشدلی بستان

که مهتابی دل افروز است و طرف لاله زاری خوش

می‌ای در کاسه چشم است ساقی را بنامیزد

که مستی می‌کند با عقل و می‌بخشد خماری خوش

به غفلت عمر شد حافظ بیا با ما به میخانه

که شنگولان خوش باشت بیاموزند کاری خوش

وا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ی . چقدر دلم واستون تنگ شده بود 

درودی به سبزی یاس و به گرمی نفس دوستان عزیزم.

همش فکر میکردم که تا الان دیگه وبلاگ مستان و بستن  ولی واقعا خوشحالم که

دوباره اومدم و  میبینم هنوز مست مستم سراپای پر بوی  عشق و دوستی شمارو میده

این پست با این دو بیت شیرین بشه بهتره :

من بی می ناب زیستن نتوان

بی باده کشید بار تن نتوانم

من بنده ی آن دمم که ساقی گوید

یک جام دگر بگیر و من نتوانم

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

یک سپاس و یک شکایت :

دوستانی که که در نبود من به این میخونه اومدن اعم از :

 دوستای گل قدیمی و عزیزانی که تازه به می پرستان پیوستند

با سپاس از :

داداش عارف گلم

داداش مهدی عزیزم

سرگردون همیشه مست

مستانه ی دوست داشتنی

مجید دوست عزیز وبلاگ مست مستم

امیر حسین که شعر زیبایی برام گذاشت

و هستی که خیلی لطف داره به میخونه ی خودش

و و و و و گلایه ای از :

تمام اون دوستایی که تا بودیم بودن و تا رفتیم رفتن

( خودشون خوب میدونن منظورم با کیاست )

مثلا :

ماهور ( کاش می افتادم ) که خیلی دوسش دارم

آرین دخت ( کلبه ی اهل دل ) مهربون

کوچولوی عزیز

رفیقان بی کلک ( مثلا )

و ... خیلی های دیگه

....

با آرزوی مستی و شادی برای تمام شما دوستان گلم

دیگه هستم تا مرگ

این دفعه کاری متفاوت میخوام براتون بذارم,

جدا از می و مستی به عبارتی در وصف پستی

دیگه سکوت بوی خیانت میده , هرچه باداباد .

بیا کورش بیا کورش که اینجا غم فراوان است

در این پهنای ایرانت , فراوان گرگ و روباه است

چگونه تشنه است حاکم, ببین که خون می نوشد

همان گرگ تیز دندان , که لباس بره می پوشد

ببین کرکس های بیمار را در پی جنازه می گردند

آنان که ایران دخت هارا در اجبار , به زندان عقد می بندند

بیا کورش, بیا کورش که اینجا دشمن آزاد است

برای مردم ایران همه زندان پاداش است

بیا کورش که فرزندان این خاکت همه در خون می غلتند

ببین برخی به خنجر های خونین چنین وهمانه می خندند

صدای مادری بشنو که بغضش ناگهان بشکست

به جای جشن و پاکوبی به سوگ دخترش بنشست

بیا کورش, بیا کورش ولی رخت عزا تن کن

که اینجا دگر شاد نیست , بیا و گونه ای تر کن

خیابان نیست اینجا, شده صحرای بی باران

به هر گوشه نگه اندازی ببینی مادری نالان

اگر هم ببارد باران, ابری در کار نخواهد بود

آسمان مرد ریشداریست, قطره ها هم گلوله خواهد بود

ببین شاه کنون ما که کاخش از جنازه هاست

در این شهر نوری نیست, خالی از ستاره هاست

شب تار را بر اندازیم که فردا صبح روشنی دارد

دست نوشته ای که تقدیم می کنم :

به همه ی آزادی خواهان ایرانی

به جان باختگان و قربانیان این راه 

که نام و یادشان جاودان باد ...

یک ندا را کشتند و هر ایرانی شد یک ندا

زنده باد آزادی

پاکت  Winston Light را خوب می گردم

مبادا آرزویی در آن جا مانده باشد

خالی است , آرزوهایم را تا نخ آخر کشیده ام .

با آنکه در میکده را باز ببستند

با محتسب شهر بگویید که هشدار

هشدار که من مست می هر شبه هستم ...

اگر اینگونه با ساقی جفا کردم پشیمانم

من از عمری که با زاهد فنا کردم پشیمانم

من از جوری که در راه خدا کردم پشیمانم

اگر من ترک ارباب وفا کردم پشیمانم

من امشب گوشه ی میخانه میمانم

که داد از ساقی و پیمانه بستانم

به هرجا پا گذارم کینه ها بینم

هزاران چهره در آیینه ها بینم

چه جایی خوشتر از میخانه بگزینم ؟

من اینجا مست و حیرانم

در اینجا هرکه در دل باوری دارد

در اینجا هر غمی خنیاگری دارد

که در میخانه حتی دشمنت با خود

به جای دشنه دستش ساغری دارد

در اینجا جز به کوی یار راهی نیست

در اینجا جز مهین دلدار شاهی نیست

در اینجا پادشاه عاشقان ساغی است

که او هم گاه گاهی هست , گاه گاهی نیست

چهره ی آزادگی گم نیست در اینجا

در اینجا تخت شاهی دوش مردم نیست

به نام عشق میخوانم ...

من امشب گوشه ی میخانه میمانم

که داد از ساقی و پیمانه بستانم ...

چند کلام از من :

هنگامی که جام ویسکی پر از یخ از دستم رها شد,

به جرم روشن کردن یک نخ سیگار.

آن زمان که مست بودم و یک خط در میان راه می رفتم و به دنبال فندک بودم

...

وقتی ساقی می خندید... وقتی مردم مست بودند .

...

من به شیشه ی خالی که از الکل تهی بود و پر بود از آب , می نگریستم ..

و این تکرار لحظه هایم بود ...

ساقی ار باده از این دست به جام اندازد

 عارفان را همه در شرب مدام اندازد

 ور چنین زیر خم زلف نهد دانه خال

 ای خوشا دولت آن مست که در پای حریف

 سر و دستار نداند که کدام اندازد

 زاهد خام که انکار می و جام کند

 پخته گردد چو نظر بر می خام اندازد

 روز در کسب هنر کوش, که می خوردن روز

 دل چون آینه در زنگ ظلام اندازد

 آن زمان وقت می , صبح فروغ است که شب

 گرد خرگاه افق پرده شام اندازد

 باده با محتسب شهر ننوشی زنهار

 بخورد باده‌ات و سنگ به جام اندازد

 حافظا سر ز کُله گوشه خورشید برآر

 بختت ار قرعه بدان ماه تمام اندازد

هرگز ره عقل و زهد را طی نکنم

نالم چو نی و گوش به هر نی نکنم

یک جرعه از شهد لبت می خواهم

خواهم می و از خلق طلب می نکنم.

ديدي اي دل که غم عشق دگربار چه کرد

آن که پرنقش زد اين دايره مينايي

کس ندانست که در گردش پرگار چه کرد

فکر عشق آتش غم در دل حافظ زد و سوخت

یار دیرینه ببیند که با یار چه کرد

* چند کلام از من :

شرمنده ی ساقیا ی این میخونه که ۲ ماه نبودم..

حالا هستم ..

 امید به اینکه مثل قبل باده ریزان شما باشید و ما هم باده خواران.

...ـــــ شادباشید و مست ــــ....

من ازآنکه گردم بـه مستی هلاک   

به آیین مستـان بریدم به خـاک

  بـه تـابـوتی از چـوب تـــاکم کنید        

بـه راه خـرابــات خــاکم کنیــد

بـه آب خـرابـــات غـسلــم دهـیـد         

پس آنگاه بر دوش مستـم نهیـد

مریـزیـد بر گور مـن جـز شـراب        

میـآریـد در مـاتمـم جـز ربــاب

مبــادا عـزیزان که در مــرگ من       

بنالـد بجـز مطـرب و چنـگ زن

تو خود حافـظا  سر ز مستی متــاب

که سلطان نخواهد خراج از خراب

چهـل سـال رنـج وغصـه کشیدیـم وعـاقبـت              

تدبیــر ما بـدست شــراب دو سـالـه بود

هر کو نکـاشت مهـر و ز خوبی گـلی نچیـد              

در رهگــذار بــــاد نگهبــــان لالــه بود

دوشینه فتادم به رهش مست و خراب

از نشه‌ی عشق او نه از باده‌ی ناب

دانست که عاشقم ولی می‌پرسید

این کیست، کجایی است، چرا خورده شراب

ساقی  بده  آن باده  که  تا   مست شوم

چون مست شوم  به کلی از دست شوم

بگذار  که  تا  مست شوم - مست شوم

در سایه ی  نور  رخ تو    هست شوم

ترسم آخر زغم عشق تو ديوانه شوم

بيخودازخودشوم وراهي ميخانه شوم 

آنقدر باده بنوشم كه شوم مست و خراب

نه دگر دوست شناسم نه دگر جام شراب

چند کلام از من :

درودی به گرمی باده و به وسعت پیمانه

دوستان همیشه مست که ساقیان این وبلاگ هستید

امیدوارم که این وبلاگ جای خوبی واسه مست کردن پنهانی تون باشه.

و .. و .. و .. یه هدیه واسه دختری که *حقیقت* داره :

 این پست هدیه ای از طرف من :

 به دوست خوب و بلاگ نویسم ماهور عزیزه ( کاش می افتادم )

همه در پناه ساقی ـــ شادباشید و مست ـــ

تكيه بر جای خدا

شبی در حال مستی تكيه بر جای خدا كردم

در آن يك شب خدايا من عجايب كارها كردم

جهان را روی هم كوبيدم از نو ساختم گيتی

ز خاك عالم كهنه جهانی نو بنا كردم

كشيدم بر زمين از عرش، دنيادار سابق را

سخن واضح تر و بهتر بگويم كودتا كردم

خدا را بنده ی خود كرده خود گشتم خدای او

خدايی با تسلط هم به ارض و هم سما كردم

ميان آب شستم سهر به سهر برنامه پيشين

هر آن چيزی كه از اول بود نابود و فنا كردم

نمودم هم بهشت و هم جهنم هردو را معدوم

كشيدم پيش نقد و نسيه، بازی را رها كردم

نمازو روزه را تعطيل كردم، كعبه را بستم

وثاق بندگی را از رياكاری جدا كردم

امام و قطب و پيغمبر نكردم در جهان منصوب

خدايی بر زمين و بر زمان بی كدخدا كردم

نكردم خلق ، ملا و فقيد و زاهد و صوفی

نه تعيين بهر مردم مقتدا و پيشوا كردم

شدم خود عهده دار پيشوايی در همه عالم

به تيپا پيشوايان را به دور از پيش پا كردم

بدون اسقف و پاپ و كشيش و مفتی اعظم

خلايق را به امر حق شناسی آشنا كردم

نه آوردم به دنيا روضه خوان و مرشد و رمال

نه كس را مفتخور و هرزه و لات و گدا كردم

نمودم خلق را آسوده از شر رياكاران

به قدرت در جهان خلع يد از اهل ريا كردم

ندادم فرصت مردم فريبی بر عباپوشان

نخواهم گفت آن كاری كه با اهل ريا كردم

به جای مردم نادان نمودم خلق گاو و خر

ميان خلق آنان را پی خدمت رها كردم

مقدر داشتم خالی ز منت، رزق مردم را

نه شرطی در نماز و روزه و ذكر و دعا كردم

نكردم پشت سر هم بندگان لخت و عور ايجاد

به مشتی بندگان آْبرومند اكتفا كردم

هر آنكس را كه ميدانستم از اول بود فاسد

نكردم خلق و عالم را بری از هر جفا كردم

به جای جنس تازی آفريدم مردم دل پاك

قلوب مردمان را مركز مهر و وفا كردم

سری داشت كو بر سر فكر استثمار كوبيدم

دگر قانون استثمار را زير پا كردم

رجال خائن و مزدور را در آتش افكندم

سپس خاكستر اجسادشان را بر هوا كردم

نه جمعی را برون از حد بدادم ثروت و مكنت

نه جمعی را به درد بی نوايی مبتلا كردم

نه يك بی آبرويی را هزار گنج بخشيدم

نه بر يك آبرومندی دوصد ظلم و جفا كردم

نكردم هيچ فردی را قرين محنت و خواری

گرفتاران محنت را رها از تنگنا كردم

به جای آنكه مردم گذارم در غم و ذلت

گره از كارهای مردم غم ديده وا كردم

به جای آنكه بخشم خلق را امراض گوناگون

به الطاف خدايی درد مردم را دوا كردم

جهانی ساختم پر عدل و داد و خالی از تبعيض

تمام بندگان خويش را از خود رضا كردم

نگويندم كه تاريكی به كفشت هست از اول

نكردم خلق شيطان را عجب كاري به جا كردم

چو ميدانستم از اول كه در آخر چه خواهد شد

نشستم فكر كار انتها را ابتدا كردم

نكردم اشتباهی چون خدای فعلی عالم

خلاصه هرچه كردم خدمت و مهر و صفا كردم

زمن سر زد هزاران كار ديگر تا سحر ليكن

چو از خود بی خود بودم ندانسته چه ها كردم

سحر چون گشت از مستی شدم هوشيار

خدايا در پناه می جسارت بر خدا كردم

شدم بار دگر يك بنده درگاه او گفتم

خداوندا نفهميدم خطا كردم  ....

ره ميـخـــانـه و مسجـد كــدامست   

  كه هر دو بر من مسكين حرامسـت

 نـه درمسجد گـذارندم كه رند است

 نه در ميخـانه كيـن خمـار خــامست

ميـان مسجـد و ميخــانـه راهيست           

غریـبــم عــاشـقـم آن ره کــدامست    

 به ميخــانه امامي مست خفته است

 نميـدانـم كه آن بت را چه نــامسـت 

 مــرا كعبــه خــرابــاتـست امــروز 

حريــفم قــاضي و ســاقي امـامـست       

 بـرو عطـــار كــو خـود مي شنــاسـد           

 كه سرور كيست سرگردان كدامست       

 بر من که سبوئی زده ام خرقه حرام است

            ای مجلسیان ...

                   راه خرابات کدام است  ؟؟؟

بار دگر به کوچه ی رندان گذر کنیم

تا بشکنیم توبه و سجاده تر کنیم

یک جرعه درکشیم از آن داروی نشاط

چندین هزار وسوسه از سر به در کنیم

دل را به دست مطرب و معشوق می دهیم

فارغ ز فکر نیک و بد و خیر و شر کنیم

زین زشت تر، عقیده چه باشد، که شیخ وقت

گوید به روی خوب نباید نظر کنیم

جز درد سر، چو حاصل کار زمانه نیست

با جام باده چاره ی این درد سر کنیم

ما چیستیم، و قوّت تدبیر ما کدام؟

تا ادعای دفع قضا و قدر کنیم

زاهد به ما نصیحت بیهوده می کند:

کز باده بگذریم و زساقی حذر کنیم

با اختلال مبدأ برهان ما و شیخ

آن به که این مباحثه را مختصر کنیم

بیهوده بود پیروی تُرّهات شیخ

این تجربت نباید بار دگر کنیم

یک بار راه زهد سپردیم و گم شدیم

بار دیگر نباید از این ره گذر کنیم

می روم تا در میخانه کمی مست کنم

جرعه بالا بزنم آنچه نبایست کنم

آنقدر مست که اندوه جهانم برود

استکان روی لبم باشد و جانم برود

برود هرکه دلش خواست شکایت بکند

شهر باید به من الکلی عادت بکند!

محتسب در نیمه شب جایی رسید

در بُن بازار مستی خفته دید

گفت: هان مستی، چه خوردستی؟ بگو

گفت از آن خوردم که هست اندر سبو

گفت: خود، اندر سبو، واگو که چیست

گفت از آنکه خورده ام، گفت: این خفیست

گفت: آنچه خورده ای آن چیست آن؟

 گفت آنچه در سبو مخفی ست آن

دور می شد این سؤال و این جواب

ماند چون خر محتسب اندر خلاب

گفت با او محتسب: هین! آه کن

مست هو هو کرد هنگام سخن

گفت: گفتم آه کن، هو می کنی؟

گفت من شادم دم از غم می زنی؟

آه، از درد و غم بیدادی است

هوی هوی می خوران از شادی است

محتسب گفت: این ندانم، خیز، خیز

 معرفت متراش و، بگذار این ستیز

گفت: رو تو از کجا من از کجا؟

گفت: مستی خیز تا زندان بیا

گفت مست: ای محتسب بگذار و رو

 از برهنه کی توان بردن گرو؟

گر مرا خود قوت رفتن بدی 

 خانهء خود رفتمی، وین کی شدی؟!

چارکس را داد مردی یک درم

آن یکی گفت: این به انگوری دهم

آن یکی دیگر عرب بود گفت: لا

 من عنب خواهم، نه انگور، ای دغا

آن یکی ترکی بد و گفت: این بنم

 من نمی خواهم عنب خواهم ازم

آن یکی رومی بگفت : این قیل را

 ترک کن، خواهیم استافیل را

در تنازع، آن نفر جنگی شدند

 که ز سر نام ها غافل بدند

مشت بر هم می زدند از ابلهی

 پر بدند از جهل، وز دانش تهی

مست شدم مست شدم مست مست

دست ندادم به تو دنیای پست

بنده ء آنم که به همراه من

پیک زد و پای شرابم نشست

من باده خورم و لیک مستی نکنم

الابه قدح درازدستی نکنم

دانی غرضم ز می پرستی چه بود

تا همچو تو خویشتن پرستی نکنم

به پیشگاه خداوند بنده ای بردند

که نامه ی عمل وی سیاه و درهم بود

بگفت: از چه ز ابلیس پیروی کردی؟

بگفت پیروی او ز عهد آدم بود

بگفت: از جه نهادی به راه دزدی پای

بگفت خرج فزون و، درآمدم کم بود

بگفت: در پی زن های هرزه افتادی

بگفت بهر فقیر ازدواج چون سم بود

بگفت: سد هوس را به جهد بشکستی؟

بگفت آه ازین سد، که سخت محکم بود

بگفت: بهر چه آنقدر باده می خوردی

بگفت باده ی گلگون علاج هر غم بود

بگفت: سخت هواداری از بدان کردی

بگفت رونق کار بدان مسلم بود

بگفت: به که تو را در جهنم اندازم

بگفت زندگیم بدتر از جهنم بود ....

عاشق ار رخ معشوق نگاهی بکند
نگمانم چنان است که گناهی بکند

ما به عاشق نه فقط رخصت دیدار دهیم
بوسه را نیز دهیم اذن که گاهی بکند

گر همچو من افتاده​ی این دام شوی

ای بس که خراب باده و جام شوی

ما عاشق و رند و مست و عالم سوزیم

با ما منشین اگر نه بدنام شوی

آن جام طرب شکار بر دستم نه

وان ساغر چون نگار بر دستم نه

آن می​که چو زنجیر بپیچد بر خود

دیوانه شدم بیار بر دستم نه

من بی می ناب زيستن نتوانم

بی باده کشید بار تن نتوانم

من بنده آن دمم که ساقی گويد

يک جام دگر بگير و من نتوانم

به اين تمکين که ساقی باده در پيمانه مي ريزد
رسد تا دور ما ديوار اين ميخانه مي ريزد

*** باز نوبت (بخونیم, بخندیم, شاید فکر کنیم) ****

عجب حکایتی داریم با این بهشت و جهنم,که چون دیازپام خورانده اند به ما

....................................... 

واعظى بالاى منبر از اوصاف بهشت مى گفت و از جهنم حرفى نمى زد. يکى از حاضرين پاى منبر خواست مزه اى بيندازد پس گفت:

اي آقا،شما هميشه از بهشت تعريف مى کنيد، يک بار هم از جهنم بگوييد.

واعظ که حاضر جواب بود گفت:آنجا را که خودتان مى رويد و مى بينيد.بهشت است که چون نمى رويد لااقل بايد وصفش را بشنويد!

.......................................              

ای مفتی* شهر از تو بیدار تریم

با این همه مستی ز تو هشیار تریم

تو خون کسان نوشی و ما خون رزان *

 انصاف بده کدام خون خوار تریم

.........................................

این می چه حرامیست که عالم همه زان می جوشد

یک دسته به نابودی نامش کوشند

آنان که بر عاشقان حرامش کردند

خود خلوت از آن پیاله ها می نوشند

......................................

آن عاشق دیوانه که این خمار مستی را ساخت

معشوق و شراب و می پرستی را ساخت

بی شک قدحی شراب نوشید و زآن

سر مست شد این جهان هستی را ساخت

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

*مفتی = فتوی دهنده , یه جورایی منظور  همون آخونده

*رزان = درخت انگور, خون رزان هم یعنی شراب

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

حالا نوبت :

  ( بخونیم,بخندیم,شاید فکر کنیم ) 2 حکایت از عبید زاکانی و یکی هم نمیدونم ....

...................................

...................................

...................................

*درِ خانه ی کسی بدزدیدند. او برفت و در مسجدی برکند و به خانه می برد.

گفتند چرا در مسجد برکنده ای؟ گفت: درِ خانه من دزدیده اند و خداوند این در،

دزد را میشناسد، در را به من سپارد و در خانه خود بازستاند.

* خراسانی به نردبان در باغ دیگری میرفت تا میوه بدزدد

خداوند باغ برسید و گفت: در باغ من چکار داری؟ گفت: نردبان می فروشم.

گفت: نردبان در باغ من می فروشی؟ گفت: نردبان از آن من است، هر کجا که خواستم میفروشم.